SIRO-1271 มือสมัครเล่นยิงและโพสต์ 258

แดดจ้า หยาดเหงื่อ. รอยยิ้มที่สดชื่นของเด็กคนนั้น เยาวชนที่วิ่งผ่าน ... ตอนที่ฉันเรียนมัธยมต้น ฉันกำลังเรียนเสริมในห้องเรียนหลังเลิกเรียน ที่ตราตรึงในใจฉันคือโปรไฟล์ของเด็กที่คุยอย่างมีความสุขกับเพื่อน ๆ ที่โถงทางเดิน ฉันไม่เคยเป็นมาดอนน่าที่โรงเรียนหรืออะไรแบบนั้น เธอเป็นเด็ก คิดบวก และเท่าเทียมกับทุกคน เธอเป็นที่รักของทั้งชายและหญิง บางครั้งฉันคุยกับคนขี้อายและชวนคุย ฉันไม่รู้ด้วยซ้ำว่ากำลังมีความรัก พูดได้คำเดียวว่าเมื่อได้ยินว่าสมาคมศิษย์เก่าจัดขึ้นเป็นครั้งแรกหลังเรียนจบ สิ่งแรกที่เข้ามาในหัวคือหน้าเด็ก คุณกำลังทำอะไรอยู่ บางทีฉันอาจจะแต่งงานแล้ว ... วันรวมตัวศิษย์เก่าด้วยความกังวลแปลกๆ ในใจ รอยยิ้มของเธอที่ฉันเห็นเป็นครั้งแรกในรอบกว่าสิบปียังสดชื่นเหมือนเดิม ฉันมีความสุขมากที่ได้พบเธออีกครั้ง แต่ฉันเคยได้ยิน ผู้ชายที่พูดถึงอยู่เสมอตื่นเต้นที่จะพูดถึงเรื่องนี้ด้วยแอลกอฮอล์ “ผู้ชายของเสนา ฉันคิดว่าเธอเป็นพนักงานต้อนรับหญิงซะอีก ฉันจะลองยิงสักครั้งเหมือนกัน-www”! ?? ผู้ชายคนนี้เข้าใจผิดว่าเป็น Miss Kyaba และ Miss Customs ใช่หรือไม่? ไม่ มันไม่สำคัญหรอก ถ้าเรื่องนั้นจริง ก็เกี่ยวกับเธอ บางทีก็มีอะไรลึกซึ้งเกี่ยวกับเธอ ฉันยกโทษให้ไม่ได้สำหรับการทำสาเกด้วยน้ำเสียงโง่ๆ แบบนั้น! มันแตกต่างจากฉันเมื่อฉันขี้อายและไม่สามารถพูดคุยกับใครได้ ฉันยังยืมโมเมนตัมของแอลกอฮอล์มาพูดแบบนี้ “เสนาจังไม่มีทางจับคนงี่เง่าอย่างนายได้! อย่าดูถูกเธอ!” หลังจากพูดทุกอย่างแล้วฉันก็ไปหาเธอและบอกเธอ “ถ้ามีอะไรผิดพลาดก็ช่วยฉันหน่อย โชคดีกับงานของคุณ!” เธอยิ้มอย่างมีความสุข ... ･ ･ ･ ในขณะที่กำลังคิดว่ามีผู้หญิงหนึ่งหรือสองคนที่เข้าใจผิดแบบนั้น ฉันเคยชินกับผู้ชายคนนั้นและตบปากของเสนาด้วยไก่ของฉัน เคยเป็น